เพื่อน,ดนตรี,ยาเสพติด แยกกันไม่ออกเมื่อมาอยู่ด้วยกัน...ไอ้เรื่องเวลาที่จะใช้ร่วมกันมันเลยต้องยาวนานแบบพิเศษๆ...ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องกลับเข้าบ้านยามเช้าเสมอๆ...เค้าเรียกว่าใช้ชีวิตให้คุ้ม...เพราะหลังจากสาดความสุขสีอำพันเข้าลำคอตั้งแต่หัวค่ำแบบไม่เคยเกรงใจไอ้เครื่องตรวจวัดแอลกอฮอร์แล้ว...ท่านตำรวจจะส่งมอบหลอดเป่าอันเล็กๆน่ารักๆ...เพื่อให้มันมารับลมหายใจที่แม้แต่เพียงดอมดมเพียงเศษเสี้ยวของครึ่งลมหายใจก็อาจจะทำให้คนที่ไม่เคยรับรู้รสของแอลกอฮอร์สมองสั่งการช้าลง...เพราะเวลาแห่งความสุขมักเดินเร็วหลายร้อยเท่าตัว...ดั้งนั้นจึงไม่แปลกที่เราจะกลับบ้านพร้อมๆกับรถเก็บขยะที่วิ่งพุ่งออกมาทำงาน...เพื่อสร้างความสะอาดต่อโลกมนุษย์...หากแม้ว่าสิ่งสนุกเหล่านี้มันต้องแลกด้วยการมีชีวิตอันแสนสั้น...แต่เราจะอยู่ยาวนานไปทำไมกันถ้าชีวิตขาดสีสันและความสนุก...ยัง..ๆ.ๆ...ผมยังไม่แก่เกินที่จะหยุดความหรรษาของชีวิต...เราก็แค่ต้องสู้มัน...ก็แค่ "น้ำ" บอกตัวเองอยู่เสมอๆ...ว่าดีชั่วเรารู้หมด..."แต่มันอดไม่ได้"...อยากเป็นคนดีกว่าที่เป็นอยู่แต่มันทำยากเหลือเกิน...จากใจลูกชายของแม่...ข้าพเจ้าขอสัญญาว่า "ถ้าเมาแล้วจะนอนอยู่นิ่งๆไม่ขับรถกลับบ้าน"...เพราะจะโดนปรับและอดได้รองเท้าคู่ใหม่...

ความสนใจพิเศษจะเปลี่ยนไปเรื่อยตามอายุ และกาลเวลาที่ผ่านไป...เวลาจะเป็นคำตอบในทุกๆเรื่องเสมอ...และเวลาก็ไม่เคยคอยใครทั้งนั่น...มันทำหน้าที่หมุนไปเรื่อยเพื่อให้ทุกสิ่งทุกอย่างมีการเคลื่อนไหว...และการเคลื่อนไหวที่เกิดจากการเคลื่อนตัวช้าๆของเวลานั่น...ขอได้โปรดทุกท่านจงอย่ารอคอย แต่จงติดตามด้วยความระทึกในดวงหทัยพลัน...

เที่ยงวันเสาร์ที่ 22 มีนาคม 51 อากาศร้อนอบอ้าวเก้าอี้ตัวเก่าหน้ามอนิเตอร์แสนทรุดโทรม และกาแฟแก้วแรกของวัน...(Banks)

จากที่จะฟังเพื่อจรรโลงใจ...
จากที่จะฟังเพื่อสร้างความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับสุนัขบ่งบอกว่าเราไม่เหมือนกัน...
เราคิดว่าสุนัขไม่ฟังเพลงเพื่อความจรรโลงใจเหมือนเราอย่างแน่นอน...
และเราก็ไม่ฟังเพลงของสุนัข...
เพราะคิดว่ามันคงไม่มีสุนัขตัวไหนบนโลกนี้...
ที่เห่าบรรเลงสื่อสารส่งเสียงให้พรรคพวกเข้าใจกันได้เองว่า...
นี้คือเพลงเศร้า...ฉันคือหมาอกหัก...
ในกรณีนี้สุนัขไม่ผิด...
แต่เราไม่เข้าใจถึงสไตล์การดำเนินชีวิตของสุนัขอย่างแท้จริง...
บางทีลองเงี่ยหูฟังในยามเราเปิดเพลง...
สุนัขอาจจะฟังเพลงแล้วครางฮัมตามในลำคอ...
เมื่อถึงเวลานั่นเรากับหมาก็ฟังเพลงสไตล์เดียวกันได้...
ดนตรีไร้ซึ่งพรมแดนจริงๆ...
ยัดห่าลงหูแล้วมีความสุขก็น่าจะเพียงพอ...
แนวห่าเหวอะไรใครใคร่จะเสพก็เสพไป...
ไม่ต้องมาป่าวประกาศตามกระแสส้นตีนอะไรหรอก...
ทุกวันนี้ข้าพเจ้าใคร่ฟังหมาเห่า..!

The Forrest Gump,American History X

คือสื่อระยำๆที่จูงจมูกใครก็ได้..!
ยัดเยียดห่าเหวอะไรก็ได้ลงสมองผ่านสายตา...
ดูๆมันไปเหอะ...เค้ามีให้เสพฟรีทุกวันก็บุญหัวแล้ว..!
ขอบคุณครับรายการทีวีไทย...
ผมรักดาราหญิงละครน้ำเน่าหลังข่าวมากมาย...
นมขาวสวยใหญ่ทุกคนเลย...
ให้ตายห่า...ไอเดียบัดซบระยำทางความคิดจริงๆ...
แต่มันก็เรื่องจริงที่เรามิอาจพลาดละสายตาจากสัดส่วนที่บรรจงถ่ายทอดออกมามิใช่หรือ..?
ว่าแล้วก็เสพกันตามอัธภาพเถิดพ่อทูนหัว...
กระเจี๋ยวแข็งบ้างไม่ว่ากัน...ฮา..!

อ่านเพื่อสร้างความคิด และไอเดียในการดำเนินชีวิต...
จงนั่งเพ่งมองหนังสือ และไล่ตามอักษรที่เรียงรายไปตามกระดาษ...
แล้วจงวิเคราะห์ด้วยใจอยากรู้...
เยี่ยงเด็กน้อยผู้แสวงหาคำตอบให้กับตัวเอง...
บางสิ่งที่เราไม่เคยเสพโดยด้านกายภาพเราไม่ได้ใช้สิ่งที่เรียกว่าสัมพัสทั้งห้าด้วยกายของตัวเองในการหาคำตอบ...
หนังสือคือสิ่งที่ทำให้เราเรียนรู้ถึงทฤษฏีแห่งความคิดในการแตกยอดในสิ่งที่เราไม่รู้...
โลกจะกว้างขึ้นอีกนิด...
เพียงเราเสพสิ่งที่เรียกว่าหนังสือ...
สนับสนุนให้เด็กไทยหัดอ่านหนังสือกันนะคร้าบ.บ.บ.บ...

"ทุกวันนี้โลกมันแคบก็จริง แต่ไม่แคบขนาดจะทำความเข้าใจกันง่ายๆ โลกแคบลงโดยการสื่อสาร และยานพาหนะ แท้จริงคนยังไกลกัน จิตใจคนยังห่างไกลกัน" เสียงพูดสุดท้าย 'รงค์ วงษ์สวรรค์